Mandy van Wijk

Dinsdag 3 september.
Ik kwam haar kamer binnen en daar lag ze dan, in haar bed. Met een glimlach keek ik naar haar hoe ze lag te slapen. Ik gaf haar een kus en ze werd lachend wakker. Heel vermoeiend en slaperig zei ze; hè Brenda. Ik gaf een glimlach en zei; hoi oma. Ik legde mijn spullen neer en draaide me weer om en zag dat ze weer in slaap was gevallen. Ik ging zitten op de stoel die naast haar bed stond en schoof de stoel een stukje dichterbij zodat ik haar kon aanraken. Ik keek naar haar hoe ze lag te slapen. Ik keek naar haar borst en zag hoeveel moeite ze had om te kunnen ademen.

Op dat moment besefte ik hoe snel het misschien wel kan gaan. Nogmaals keek ik haar aan en dacht aan haar hoe sterk zij was. Ik zei tegen mezelf: dat is mijn oma, en mijn oma is de sterkste vrouw van de hele wereld. En toen werd ik even onzeker. Mijn oma, de sterkste vrouw? Ja die is er straks niet meer. Even kreeg ik tranen in m’n ogen. Niet huilen, niet huilen. Huilen mag, maar niet op dit moment. En toen kreeg ik weer een glimlach wanneer ze weer even wakker werd en zij mij met wazige ogen aan keek. Ze keek even om haar heen. En daar gingen haar ogen weer langzaam dicht. Gelukkig ademde ze nog dus ze was weer in slaap gevallen.

Ik denk dat ik daar een half uur naar haar heb zitten staren. Maar dat maakte mij niet uit, nu kan het nog dacht ik. Ook al zag ze er zo ziek uit, voor mij was ze nog steeds die mooie lieve vrouw van vroeger. Maar voor wie is ze dat nou niet?

Ik stond op het punt om weg te gaan. Moet ik haar nou wakker maken zodat ze weet dat ik wegga of niet. Nee ik laat haar toch maar slapen dacht ik maar ik wil wel een kus aan haar geven want je weet maar nooit, Misschien was dat wel de laatste keer. Ik gaf haar een kus en weer werd ze lachend wakker. Op dat moment besefte ik dat ze het fijn vind om toch die kus te krijgen. Ik ga weer naar huis oma’ zei ik. Wanneer kom je weer? zei zij. Waarop ik antwoorde: over drie dagen oma. En daar gingen haar ogen weer, langzaam dicht. Ik pakte haar hand nog even vast om haar nog even te kunnen voelen. En toen verliet ik haar kamer. Met een glimlach in de lift, keek ik ernaar uit om over drie dagen weer langs te gaan.